ΛΑΠΑΡΟΣΚΟΠΙΚΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ

ΑΙΜΟΡΡΟΙΔΕΣ - ΑΙΜΟΡΡΟΪΔΟΠΑΘΕΙΑ

Στον πρωκτικό σωλήνα υπάρχουν τρία ινοαγγειακά ογκώματα (αιμορροϊδικές στήλες), που αποτελούν τμήμα της φυσιολογικής ανατομίας του και συνεισφέρουν στην εγκράτεια αποφράσσοντάς τον καθώς διογκώνονται κατά την απότομη αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης με τον βήχα, τον πταρμό και την άρση βάρους. Κλινικά αιμορροΐδες εμφανίζονται όταν αυτός ο ινοαγγειακός ιστός παραμένει συνεχώς διογκωμένος εξαιτίας αυξημένης ενδοκοιλιακής πίεσης επί μακρόν, λόγω δυσκοιλιότητας, διάρροιας ή παρατεταμένων προσπαθειών αφόδευσης. Με το χρόνο ο ιστός αυτός χάνει την πρόσφυσή του με το υποκείμενο τοίχωμα, χαλαρώνει και προπίπτει. Ο βλεννογόνος του μπορεί να γίνει λεπτός και εύθρυπτος, με αποτέλεσμα την αιμορραγία από το υποκείμενο αρτηριοφλεβικό δίκτυο.

Οι αιμορροΐδες ταξινομούνται σε εξωτερικές, όταν ανευρίσκονται κάτωθεν της οδοντωτής γραμμής, εσωτερικές όταν ανευρίσκονται άνωθεν αυτής και μεικτές όταν έχουμε συνδυασμό και των δύο. Η ταξινόμηση βασίζεται στο ιστορικό, τη φυσική εξέταση και την ενδοσκόπηση. Οι εξωτερικές αιμορροΐδες καλύπτονται από πρωκτόδερμα και προκαλούν δυσφορία ή έντονο πόνο όταν θρομβώνονται. Οι εσωτερικές αιμορροΐδες προκαλούν αιμορραγία ή προπίπτουν από τον πρωκτό κατά την κένωση. Οι ασθενείς αναφέρουν σταγονοειδή ή και συνεχή ροή αίματος στη λεκάνη, η εμφάνιση όμως αναιμίας είναι σπάνια και συνήθως άλλης αιτιολογίας. Η πρόπτωση μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια βλέννης ή κοπράνων και κνησμό. Πόνος δεν εμφανίζεται στις εσωτερικές αιμορροΐδες και συνήθως οφείλεται σε θρόμβωση εξωτερικών αιμορροΐδων, ραγάδα ή απόστημα.

Αν και στην πλειοψηφία τους οι ασθενείς με προβλήματα στον πρωκτό πιστεύουν πως αιτία είναι η αμορροϊδοπάθεια, στην πραγματικότητα αυτό ισχύει μόνο στο ένα τρίτο των περιπτώσεων. Άλλες παθολογικές καταστάσεις που προκαλούν συμπτώματα από τον πρωκτό είναι η ραγάδα, τα αποστήματα, τα συρίγγια, τα οξυτενή κονδυλώματα και τα νεοπλάσματα. Είναι σημαντικό λοιπόν να αποκλεισθεί η πιθανότητα κάποιας άλλης παθολογίας. Η ορθοσκόπηση είναι η εξέταση εκλογής, αλλά η εύκαμπτη ορθοσιγμοειδοσκόπηση πρέπει να γίνεται για να αποκλεισθεί η φλεγμονή ή νεοπλασία.

Η αντιμετώπιση των αιμορροΐδων εξαρτάται από το βαθμό της αιμορροϊδοπάθειας, τη συμτωματολογία και την προτίμηση του ασθενούς. Διακρίνεται σε συντηρητική, η οποία περιλαμβάνει αλλαγή των διαιτητικών συνηθειών και της τοπικής υγιεινής, καθώς και τη χρήση τοπικών αλοιφών και φαρμάκων, σε τοπικές επεμβάσεις στο εξωτερικό ιατρείο, όπως σκληροθεραπεία, ηλεκτροκαυτηριασμό και τοποθέτηση ελαστικών δακτυλίων και σε αιμορροϊδεκτομή.